* Πίνακας ενεργειών


Για εναλλακτικούς συνδέσμους ακρόασης
πατήστε εδώ

Αποστολέας Θέμα: Ο Ξένος φιλόσοφος, υπαρξιστής και συγγραφέας...Αλμπέρ Καμύ  (Αναγνώστηκε 6104 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος alexandra*

  • MEMENTO VIVERE
  • Διαδραστικός Ακτιβιστής
  • ***
  • Μηνύματα: 435
  • Φύλο: Γυναίκα
  • Και να απορείς από τι είσαι φτιαγμένος...??
    • Προφίλ
Αυτές τις μέρες, πολλές ήταν οι φορές που έψαχνα στην βιβλιοθήκη μου να διαβάσω κάποιο βιβλίο από τα ήδη αναγνωσμένα. Δεν σκέφτηκα πολύ, αμέσως ανέτρεξα στα βιβλία του Καμύ.
Από καιρό ήθελα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στον Αλμπέρ Καμύ, έναν από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Με τόση αξιοπρέπεια, με τόση σοφία, με τόση διακριτικότητα και χάρη ακουμπά με τα κείμενά του τα μάτια και κυρίως το μυαλό των αναγνωστών.
 Ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus (7 Νοεμβρίου 1913 - 4 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του Ο Ξένος και Η Πανούκλα, στα θεατρικά του έργα Καλλιγούλας και Οι δίκαιοι και τέλος στα φιλοσοφικά του δοκίμια Ο Μύθος του Σίσυφου και Ο επαναστατημένος άνθρωπος. Τιμήθηκε το 1957 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Ο Λουσιάν (Lucien), ο πατέρας του, εργαζόταν για έναν έμπορο κρασιού σε ένα οινοπαραγωγικό κτήμα κοντά στο Μοντοβί, όπου γεννήθηκε και ο Αλμπέρ. Επιστρατεύθηκε όμως το Σεπτέμβριο του 1914 και ο τραυματισμός του στη μάχη της Μαρν τον οδήγησε στο θάνατο στις 17 Οκτωβρίου του 1914. Ο μικρός Αλμπέρ θα γνωρίσει τον πατέρα του μέσα από μία φωτογραφία και μία σημαντική οικογενειακή ιστορία: την περιγραφή της έντονης αποστροφής που έδειξε ο πατέρας του μπροστά στο θέαμα μίας εκτέλεσης. Μετά το θάνατο του Λουσιάν, η οικογένεια εγκαθίσταται στο Αλγέρι. Ο Αλμπέρ κάνει τις σπουδές του έχοντας την υποστήριξη των καθηγητών του (μεταξύ των οποίων βρίσκουμε και τον Ζαν Γκρενιέ, που θα παρουσιάσει στο μαθητή του το έργο του Νίτσε). Ξεκινάει να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα φιλοξενούνται στο περιοδικό Sud το 1932. Μετά από το απολυτήριο λυκείου (bac), παίρνει πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία (lettres), της φιλοσοφικής σχολής, αλλά η φυματίωση τον εμποδίζει να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation).
To 1935, ξεκινάει το L'Envers et l'Endroit, που θα εκδοθεί δύο χρόνια αργότερα. Ιδρύει το Θέατρο της Εργασίας (le Théâtre du Travail) στο Αλγέρι που αργότερα (1937) μετονομάζει σε Θέατρο της Ομάδας. Στο μεσοδιάστημα, εγκαταλείπει το κομμουνιστικό κόμμα δύο χρόνια μετά την εγγραφή του σε αυτό. Εργάζεται στην εφημερίδα Front populaire (Το λαϊκό μέτωπο), του Πασκάλ Πιά (Pascal Pia). Η έρευνα που κάνει Μιζέρια της Καμπυλίας θα συναντήσει αντιδράσεις. Το 1940, η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ. Εγκαθίσταται στο Παρίσι και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα Paris-Soir. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει τον Ξένο (L'Étranger, 1942) και το δοκίμιο Ο μύθος του Σίσυφου (Le Mythe de Sisyphe, 1942) και θα αναπτύξει τις φιλοσοφικές του θέσεις. Σύμφωνα με την δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου» – ο οποίος θα συμπληρωθεί αργότερα με τα θεατρικά έργα Η παρεξήγηση (Le Malentendu) και Καλιγούλας (Caligula, 1944). Το 1943 προσλαμβάνεται ως αναγνώστης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας Combat(Η μάχη) όταν ο Π. Πια κλήθηκε να προσφέρει από άλλες θέσεις στη Γαλλική αντίσταση. Συνεχίζει το λογοτεχνικό έργο με της παραγωγή του «κύκλου της εξέγερσης», που περιλαμβάνει ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματά του, την Πανούκλα (1947), αλλά και άλλα έργα, λιγότερο δημοφιλή: L'État de siège (1948), Οι δίκαιοι (1949) και Ο επαναστατημένος άνθρωπος (L'Homme révolté) (1951).
Το 1952 έρχεται σε ρήξη με τον Ζαν Πωλ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre) με την δημοσίευση στο περιοδικό Μοντέρνοι καιροί (Les Temps modernes) του άρθρου από τον Ανρί Ζανσόν (Henri Jeanson) που προσάπτει στην εξέγερση του Καμύ ότι είναι «εκ προθέσεως στατική». Το 1956, στο Αλγέρι, πρότεινε την «πολιτική ανακωχή» ενώ μαινόταν ο πόλεμος. Εκδίδει την Πτώση (La Chute), ένα απαισιόδοξο βιβλίο.
Ο Καμύ βρίσκει τον θάνατο στις 4 Ιανουαρίου 1960 σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, στο (Πτι) Βιλμπλεβέν της Υόνης (το διαμέρισμα της Γαλλίας Yonne), όταν ο οδηγός και συγγενής του στενού του φίλου Γκαλιμάρ παρεκκλίνει της πορείας του και ρίχνει το αυτοκίνητο μάρκας Facel-Vega σε ένα δέντρο. Οι εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για υπερβολική ταχύτητα (130 χλμ/ω), αδιαθεσία του οδηγού ή σκάσιμο του ελαστικού, αλλά ο συγγραφέας Ρενέ Ετιάμπλ διαβεβαιώνει ότι μετά από επίμονες μελέτες είχε στα χέρια του αποδείξεις ότι η Facel-Vega ήταν ένα κινητό φέρετρο - ωστόσο καμία εφημερίδα δε δέχτηκε να τις δημοσιεύσει.
Ο Καμύ θάφτηκε στη Λουρμαρέν (Lourmarin) της Βωκλύζ (Vaucluse), όπου είχε αγοράσει μία κατοικία.
Στο περιθώριο των κυριάρχων φιλοσοφικών ρευμάτων ο Καμύ επέμεινε στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Αρνούμενος να εκφράσει ομολογία πίστεως στο Θεό, στην ιστορία ή στη λογική, ήρθε σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό, το Μαρξισμό και τον Υπαρξισμό. Δε σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται την ανθρώπινη φύση.

Ο Ξένος: Ο αφηγητής είναι ένας νεαρός εργένης που ζει στην Αλγερία. Η ιστορία του ξεκινά με τον θάνατο της μητέρας του, τον οποίο και βιώνει ως εξωτερικός παρατηρητής, βλέποντας την ένταση της στιγμής και τις δυσκολίες της απώλειας στις παρουσίες των άλλων.  Η ζωή του, από ‘δω και πέρα κυλά ομαλά, στο μικρό του διαμέρισμα, στην μικροαστική δουλειά του, την επιτυχία του στις γυναίκες, τις ελάχιστες διαπροσωπικές του σχέσεις. Ένα βίαιο περιστατικό στο οποίο αναμιγνύεται γίνεται η αιτία των συλλογισμών του για πρωταρχικές αξίες της κοινωνίας. Αυτό που κάνει στην ουσία ο συγγραφέας είναι ότι χρησιμοποιεί τον ήρωα για να αναλύσει την κρίσιμη θέση του ανθρώπου όταν πνίγεται στην αδιαφορία της ανθρωπότητας, σε ένα αποκομμένο κόσμο, σε μια κοινωνία με άγραφους νόμους τόσο αυστηρούς που κάθε άτομο που δεν τους ακολουθεί καταδικάζεται στην απομόνωση, γίνεται περιθωριακός. Ο Καμύ καταφέρνει να υψώσει τον πρωταγωνιστή και έτσι καταγράφεται ως ο καλύτερος κεντρικός ήρωας όλων των υπαρξιακών μυθιστορημάτων!
Η Πανούκλα: Και πάλι η ιστορία εξελίσσεται στην Αλγερία, στο Οράν, το μεγαλύτερο, εμπορικότερο και κοσμικότερο λιμάνι των περιοχών. Αυτήν την φορά αποκλεισμένο, η πανούκλα απλώνει το μαύρο πέπλο του θανάτου, τα κρεματόρια πνιγμένα από κόσμο που ζητά βοήθεια και τα τραμ γεμάτα με νεκρούς επιβάτες. Στις κρίσιμες αυτές ώρες είναι που αποδεικνύεται η δύναμη των ανθρώπων να αντιμετωπίζουν το αναπόφευκτο, την εμπιστοσύνη και την πίστη τους στην αφοσίωση των ανθρώπων. Κι όμως ένας γερο-ασθματικός μετράει το χρόνο με ξερά μπιζέλια κι ενώ μερικοί πασχίζουν να ξεπεράσουν τις ενοχές τους, κάποιοι άλλοι βρίσκουν μέσα στον τρόμο και την αγωνία τις μεγάλες φιλίες που θα τους σημαδέψουν.
Η Πτώση: Η πτώση δεν αφορά κάποια κοινωνική κάθοδο «από τα ψηλά στα χαμηλά», κι όμως ο ήρωας μεταβαίνει από την αστική ζωή σε καθεστώς απόλυτης λιτότητας. H πτώση αφορά την εθελούσια συντριβή της αλαζονείας ενός πετυχημένου δικηγόρου, μετά τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας πετυχημένος άνδρας παρουσιάζει σε μονόλογο των έξι κεφαλαίων πώς συνειδητοποίησε τη ματαιότητα της ζωής. Τόσο κοινότοπο. Τόσο όμως ωραίο μέσα στην απλότητά του. Αυτό ίσως ήταν το μεγάλο ταλέντο του Αλμπέρ Καμύ: να συμπυκνώνει τα θεμελιώδη μέσα σε απλές, συμβολικές αφηγήσεις. Τόσο απλές στη διατύπωση που καταδίκασαν τον νομπελίστα στην κατηγορία του «σχολικού συγγραφέα».
Ο ήρωας της Πτώσης είναι «κούφιος προφήτης για ασήμαντα χρόνια, Ηλίας χωρίς Μεσσία». Συστήνεται ως Ζαν-Μπατίστ Κλαμάνς, δηλαδή Ιωάννης Βαπτιστής Κήρυκας - «Clamence» εκ του clamer που σημαίνει κηρύσσω. Ο Ζαν-Μπατίστ είναι ένας προφήτης, ίσως και ένας μάρτυρας του σύντομου αφηγήματος (δεν ξεπερνά τις 110 σελίδες) που εκτυλίσσεται στο Αμστερνταμ. Ο ήρωάς μας συχνάζει στα μπαρ των ναυτικών στο Ζέενταϊκ, δείχνοντας προτίμηση στο μπαρ Μέξικο City. Εκεί εντοπίζει τους συνομιλητές του. Παραμονεύει για τους αστούς που παρεκτρέπονται: «Οι φτωχοί δεν πηγαίνουν στις αριστοκρατικές περιοχές, ενώ οι αριστοκράτες καταλήγουν πάντα να εξοκέλλουν, μια φορά τουλάχιστον στα κακόφημα μέρη». Τους πιάνει την κουβέντα και μέσα από την αφήγηση της δικής του ιστορίας επιχειρεί να τους δείξει πόσο υποκριτική είναι η καθωσπρέπει ζωή τους. Ο ίδιος υπήρξε διάσημος δικηγόρος στο Παρίσι και τώρα, στο αφηγηματικό παρόν, δηλώνει «δικαστής μετανοητής».




Αποφθέγματα
•   Από τη στιγμή που όλοι θα πεθάνουμε, είναι προφανές πως το πού και το πότε δεν έχει σημασία (Ο ξένος, 1942)
•   Μου έχει μείνει λίγος χρόνος και δεν ήθελα να τον σπαταλήσω στο Θεό. (Ο ξένος, 1942)
•   "Το φθινόπωρο είναι μια δεύτερη άνοιξη όταν κάθε φύλλο είναι ένα λουλούδι."    

Βιβλιογραφία
•   Ο πρώτος άνθρωπος (Le premier homme) (ημιτελές, δημοσιεύτηκε μετά θάνατον 1995)
•   Eυτυχισμένος θάνατος (La Mort heureuse) (πρώιμη έκδοση του "Ξένου", εκδόθηκε μετά θάνατον το 1970)
•   Η εξορία και το βασίλειο (L'exil et le royaume) (1957)
•   Οι γάμοι - Το καλοκαίρι
•   Καλιγούλας (Caligula) (γράφτηκε το 1938, ανέβηκε το 1945) [θεατρικό έργο]
•   Ο επαναστατημένος άνθρωπος (L'Homme révolté) (1951)
•   Σημειωματάρια (Carnets, mai 1935 -- fevrier 1942) (1962)
•   Η θάλασσα σε απόσταση αναπνοής
•   Η πανούκλα (La Peste) (1947)
•   Εξέγερση στις Αστούριες
•   Σκέψεις για την τρομοκρατία
•   Το μέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισμού
•   Η πτώση (La Chute) (1956)
•   Ο ξένος (L'Étranger) (1942)
•   Το καλοκαίρι
•   Γράμματα σ' ένα φίλο Γερμανό
•   Η παρεξήγηση (Le Malentendu)(1944) [θεατρικό έργο]
•   Ο μύθος του Σίσυφου (Le Mythe de Sisyphe) (1942)
•   Ούτε δήμιοι ούτε θύματα (Combat) (1946)
•   Απ' την καλή κι απ' την ανάποδη (L'envers et l'endroit) (συλλογή, 1937)
•   Κατάσταση Πολιορκίας [θεατρικό έργο]
•   Οι Δίκαιοι [θεατρικό έργο]
•   http://el.wikipedia.org
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 20, 2008, 21:01:58 μμ από alexandra* »
Ο Κόσμος όπως τον ξέρουμε, καρδιά μου, πονάει κάθε μέρα, πέφτουμε και μας πατάει από πάνω.Μα μην ξεχνάς καρδιά μου...ο Κόσμος αυτός είναι δημιούργημα του ανθρώπου...