* Πίνακας ενεργειών


Για εναλλακτικούς συνδέσμους ακρόασης
πατήστε εδώ

Αποστολέας Θέμα: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα  (Αναγνώστηκε 138775 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος mymood

  • παλαιος και πληρης ημερων και ονοματων
  • Φανατικός Ακτιβιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 572
  • Φύλο: Άντρας
  • Στα ξέφωτα μου μεσα, ποτέ δεν ειμαι μόνος
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #15 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 12:54:20 μμ »
I crave your mouth, your voice, your hair by Pablo Neruda
Αυτός πότε τίμησε την αγγλική γλώσσα και μου ξέφυγε βρε Βας?? :P :P
"Κύριε, Των Δυνάμεων η Επίκληση, ελλοχεύει στην Εξάντληση." Γιωργος Μέρκας.

Αποσυνδεδεμένος Vasiliki

  • H "Πυρηνική του Τρούλου"
  • Φανατικός Ακτιβιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 709
  • Φύλο: Γυναίκα
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #16 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 12:54:41 μμ »
Χαμογελο -  Κ. Γ. Καρυωτάκης

Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε,
ίσως γιατί έ π ρ ε π ε να δακρύσει,
ίσως γιατί οι συφορές έ ρ χ ο ν τ α ι.

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι·
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη·
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη

Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες
και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια
και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια.

Αποσυνδεδεμένος Vasiliki

  • H "Πυρηνική του Τρούλου"
  • Φανατικός Ακτιβιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 709
  • Φύλο: Γυναίκα
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #17 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 12:56:26 μμ »
I crave your mouth, your voice, your hair by Pablo Neruda
Αυτός πότε τίμησε την αγγλική γλώσσα και μου ξέφυγε βρε Βας?? :P :P

Ασε με ρε παππουυυυυ  ;D εγω ετσι το διαβασα κ το καταλαβα κ το συμπάθησα... αν το εχεις βάλτο αλλιως και μετά κάνε και την μετάφραση στα Ελληνικά μιας κ στα αγγλικά είναι έτοιμο  :P

Αποσυνδεδεμένος Vasiliki

  • H "Πυρηνική του Τρούλου"
  • Φανατικός Ακτιβιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 709
  • Φύλο: Γυναίκα
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #18 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 13:15:33 μμ »
Ααααααααααααααααργειςςς!!!!! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Αποσυνδεδεμένος Kouzoulotetia

  • A(ddi)CTIVE RADIO
  • Producers Παραγωγοί
  • ****
  • Μηνύματα: 1494
  • Φύλο: Γυναίκα
  • que sera sera..
    • Προφίλ
    • Περαστε κοσμεε..
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #19 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 13:25:37 μμ »
Η πολις   - Κ.Καβάφης

Ειπες:"Θα παγω σ'αλλη γη, θα παγω σ'αλλη θαλασσα.
Μια πολις αλλη θα βρεθει καλλιτερη απο αυτη.
Καθε προσπαθεια μου μια καταδικη ειναι γραφτη.
Κ'ειν'η καρδια μου-σα νεκρος-θαμενη.
Ο νους μου ως ποτε μες στον μαρασμον αυτον θα μεινει.
Οπου το ματι μου γυρισω, οπου κι αν δω
ερειπια μαυρα της ζωης μου βλεπω εδω,
που τοσα χρονια περασα και ρημαξα και χαλασα.
Καινουργιους τοπους δεν θα βρεις, δε θαβρεις αλλες θαλασσες.
Η πολις θα σε ακολουθει. Στους δρομους θα γυρνας
τους ιδιους. Και στες γειτονιες τες ιδιες θα γερνας
και μες στα ιδια σπιτια αυτα θ'ασπριζεις.
Παντα στην πολι αυτη θα φθανεις. Για τα αλλου-μη ελπιζεις-
δεν εχει πλοιο για σε, δεν εχει οδο.
Ετσι που τη ζωη σου ρημαξες εδω
στην κωχη τουτη τη μικρη, σ'ολην την γη την χαλασες.

Αποσυνδεδεμένος mymood

  • παλαιος και πληρης ημερων και ονοματων
  • Φανατικός Ακτιβιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 572
  • Φύλο: Άντρας
  • Στα ξέφωτα μου μεσα, ποτέ δεν ειμαι μόνος
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #20 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 13:26:59 μμ »
Soneto XLV

No estés lejos de mí un solo día, porque cómo,
porque, no sé decirlo, es largo el día,
y te estaré esperando como en las estaciones
cuando en alguna parte se durmieron los trenes.
No te vayas por una hora porque entonces
en esa hora se juntan las gotas del desvelo
y tal vez todo el humo que anda buscando casa
venga a matar aún mi corazón perdido.
Ay que no se quebrante tu silueta en la arena,
ay que no vuelen tus párpados en la ausencia:
no te vayas por un minuto, bienamada,
porque en ese minuto te habrás ido tan lejos
que yo cruzaré toda la tierra preguntando
si volverás o si me dejarás muriendo.

ΔΗΛΑΔΗ

Μη λείψεις καν μια μέρα μακριά μου, γιατί να,
πώς να το πω, μου 'ναι μεγάλη η μέρα,
και θα σε περιμένω σαν στους σταθμούς εκείνους
που σε κάποια γωνιά τους πήρ' ο ύπνος τα τρένα.
Μη φύγεις καν για μια ώρα γιατί τότε
σ' αυτήν την ώρα σμίγουν οι στάλες της αγρύπνιας
κι ο καπνός που γυρεύει να 'βρει σπίτι ίσως έρθει
να σκοτώσει ως και την καρδιά μου τη χαμένη.
Μην τσακιστεί η σιλουέτα σου στην άμμο,
στην απουσία τα βλέφαρά σου μην πετάξουν:
μη φύγεις καν για ένα λεπτό, ακριβή μου,
γιατί σ'εκείνο το λεπτό θα ξεμακρύνεις τόσο
που άνω κάτω τον κόσμο θα κάνω εγώ ρωτώντας
αν θα γυρίσεις ή αν θ' αφήσεις να πεθάνω.
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 14, 2007, 13:37:26 μμ από mymood »
"Κύριε, Των Δυνάμεων η Επίκληση, ελλοχεύει στην Εξάντληση." Γιωργος Μέρκας.

Αποσυνδεδεμένος amfenster

  • Η Οπωσδήποτε Παράθυρο
  • General Moderator Γενικός Συντονιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 3854
  • Φύλο: Γυναίκα
  • On the Internet, nobody knows you 're a dog...
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #21 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 13:47:34 μμ »
Αχ παλιόπαιδα πρωί πρωί με τους Καβάφηδες, τους Καρυωτάκηδες και τους Νερούντα, με συγκινήσατε και άναψα τσιγάρο τρεις (παρακαλώ) μέρες άκαπνη...  ;D ;D ;D
"Whenever people agree with me I always feel I must be wrong" Oscar Wilde

Αποσυνδεδεμένος amfenster

  • Η Οπωσδήποτε Παράθυρο
  • General Moderator Γενικός Συντονιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 3854
  • Φύλο: Γυναίκα
  • On the Internet, nobody knows you 're a dog...
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #22 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 14:15:30 μμ »
Κι αφού επιτρέπονται και τα αλλοδαπά, ας βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου... Μη διαννοηθεί κανείς να το μεταφράσει! ;D

The Land of Dreams - William Blake

Awake, awake my little Boy!
Thou wast thy Mother's only joy:
Why dost thou weep in thy gentle sleep?
Awake! thy Father does thee keep.

"O, what land is the Land of Dreams?
What are its mountains, and what are its streams?
O Father, I saw my Mother there,
Among the lillies by waters fair.

Among the lambs clothed in white
She walked with her Thomas in sweet delight.
I wept for joy, like a dove I mourn -
O when shall I return again?"

Dear child, I also by pleasant streams
Have wandered all night in the Land of Dreams;
But though calm and warm the waters wide,
I could not get to the other side.

"Father, O Father, what do we here,
In this land of unbelief and fear?
The Land of Dreams is better far
Above the light of the Morning Star."
"Whenever people agree with me I always feel I must be wrong" Oscar Wilde

Αποσυνδεδεμένος mymood

  • παλαιος και πληρης ημερων και ονοματων
  • Φανατικός Ακτιβιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 572
  • Φύλο: Άντρας
  • Στα ξέφωτα μου μεσα, ποτέ δεν ειμαι μόνος
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #23 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 19:19:00 μμ »
Κι αφού επιτρέπονται και τα αλλοδαπά, ας βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου... Μη διαννοηθεί κανείς να το μεταφράσει! ;D

xaxaxaxaxaxa α αυτο δεν μπορεσε ουτε ο Ελυτης ουτε ο Μπλάνας να το μεταφρασουν. Θα παραμεινει αμεταφραστο χαχχχαχαχιχιχιχιχιχχι
"Κύριε, Των Δυνάμεων η Επίκληση, ελλοχεύει στην Εξάντληση." Γιωργος Μέρκας.

Αποσυνδεδεμένος mymood

  • παλαιος και πληρης ημερων και ονοματων
  • Φανατικός Ακτιβιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 572
  • Φύλο: Άντρας
  • Στα ξέφωτα μου μεσα, ποτέ δεν ειμαι μόνος
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #24 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 19:39:13 μμ »
Une saison en enfer - Arthur Rimbaud


Jadis, si je me souviens bien, ma vie était un festin où s'ouvraient tous les coeurs, où tous les vins coulaient.


Un soir, j'ai assis la Beauté sur mes genoux. - Et je l'ai trouvée amère. - Et je l'ai injuriée.

Je me suis armé contre la justice.

Je me suis enfui. O sorcières, ô misère, ô haine, c'est à vous que mon trésor a été confié !


Je parvins à faire s'évanouir dans mon esprit toute l'espérance humaine. Sur toute joie pour l'étrangler j'ai fait le bond sourd de la bête féroce.

J'ai appelé les bourreaux pour, en périssant, mordre la crosse de leurs fusils. J'ai appelé les fléaux, pour m'étouffer avec le sable, avec le sang. Le malheur a été mon dieu. Je me suis allongé dans la boue. Je me suis séché à l'air du crime. Et j'ai joué de bons tours à la folie.

Et le printemps m'a apporté l'affreux rire de l'idiot.

Or, tout dernièrement, m'étant trouvé sur le point de faire le dernier couac ! j'ai songé à rechercher la clef du festin ancien, où je reprendrais peut-être appétit.




και η μεταφραση

ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ
Αν θυμάμαι καλά, κάποτε η ζωή μου ήταν ένα ξεφάντωμα όπου άνθιζαν όλα τα αισθήματα κι έρεε κάθε λογής οίνος.
Μια βραδιά κάθισα στα γόνατα μου την Ομορφιά – Και τη βρήκα αφόρητη. – Και τη λοιδόρησα.
Ξεσηκώθηκα ενάντια στην εξουσία.
Πήρα τους δρόμους. Αχ, μάγισσες, δυστυχία, μίσος, σε σας εμπιστεύτηκα το θησαυρό μου!
Κατάφερα να σβήσω από τη σκέψη μου κάθε ανθρώπινη ελπίδα. Όρμησα ύπουλα, σαν άγριο θηρίο. Όρμησα ύπουλα, σαν άγριο θηρίο, να πνίξω κάθε χαρά.
Κάλεσα τους δήμιους, να δαγκώσω πεθαίνοντας το κοντάκι των τουφεκιών τους. Κάλεσα τις συμφορές, να πνιγώ μέσα στην άμμο και το αίμα. Θεός μου η δυστυχάι. Ξάπλωσα στη λάσπη. Στέγνωσα στον αέρα της αμαρτίας. Κι έπαιξα ωραία παιχνίδια με την τρέλα.
Και η άνοιξη μου χάρισε το φριχτό γέλιο του ηλίθιου.
Τον τελευταιο καιρό λοιπόν , καθως ημουν ετοιμος να τα τιναξω, σκεφτηκα να αναζητησω το μυστικο του παλιου ξεφαντώματος, μηπως και ξαναβρω το κεφι μου.
"Κύριε, Των Δυνάμεων η Επίκληση, ελλοχεύει στην Εξάντληση." Γιωργος Μέρκας.

Αποσυνδεδεμένος mymood

  • παλαιος και πληρης ημερων και ονοματων
  • Φανατικός Ακτιβιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 572
  • Φύλο: Άντρας
  • Στα ξέφωτα μου μεσα, ποτέ δεν ειμαι μόνος
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #25 στις: Δεκέμβριος 14, 2007, 19:54:09 μμ »
Voyelles
Rimbaud

A noir, E blanc, I rouge, U vert, O bleu : voyelles,
Je dirai quelque jour vos naissances latentes :
A, noir corset velu des mouches éclatantes
Qui bombinent autour des puanteurs cruelles,

Golfes d'ombre ; E, candeurs des vapeurs et des tentes,
Lances des glaciers fiers, rois blancs, frissons d'ombelles ;
I, pourpres, sang craché, rire des lèvres belles
Dans la colère ou les ivresses pénitentes ;

U, cycles, vibrements divins des mers virides,
Paix des pâtis semés d'animaux, paix des rides
Que l'alchimie imprime aux grands fronts studieux ;

O, suprême Clairon plein des strideurs étranges,
Silences traversés des Mondes et des Anges ;
- O l'Oméga, rayon violet de Ses Yeux !
"Κύριε, Των Δυνάμεων η Επίκληση, ελλοχεύει στην Εξάντληση." Γιωργος Μέρκας.

Αποσυνδεδεμένος Kouzoulotetia

  • A(ddi)CTIVE RADIO
  • Producers Παραγωγοί
  • ****
  • Μηνύματα: 1494
  • Φύλο: Γυναίκα
  • que sera sera..
    • Προφίλ
    • Περαστε κοσμεε..
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #26 στις: Δεκέμβριος 20, 2007, 14:35:02 μμ »
Η αγάπη       Κώστας Ουράνης

Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα
αν είναι να 'ρθει, θε να ΄ρθει, δίχως να νιώσεις από που,
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβησμένα
θε να σου κλείσει απαλά, με τ' άσπρα χέρια της τα δυο,
τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε,
κι όταν γελώντας να της πεις θα σε ρωτήσει: «ποιά είμ' εγώ;»
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποιά 'ναι.
Δεν ωφελεί να καρτεράς... Αν είναι να 'ρθει, θε να ΄ρθει.
Κλειστά όλα να 'ναι, θα τη δεις άξαφνα μπρος σου να βρεθεί
κι ανοίγοντας τα μπράτσα της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.
Ειδέ, κι αν έχεις φωτεινό, το σπίτι για να την δεχτείς,
και σαν φανεί τρέξεις σ' αυτήν, κι εμπρός στα πόδια της συρθείς,

αν είναι να 'ρθει, θε να ΄ρθει - αλλιώς θα προσπεράσει.


Ταξίδι στα Κύθηρα           Κώστας Ουράνης   

Τ' ωραίο καράβι, έτοιμο στο χαρωπό λιμάνι,
γιορταστικά με γιασεμιά και ρόδα στολισμένο,
με τις παντιέρες του αλαφριές στην ανοιξιάτικη αύρα
και τ' Όνειρό μας στο χρυσό πηδάλιο καθισμένο,
μας πήρε για τα Κύθηρα, τα θρυλικά, όπου μέσα
σε δέντρα και λούλουδα και γάργαρα νερά
υψώνεται ο μαρμάρινος ναός για τη λατρεία
της Αφροδίτης, - του έρωτα τη θριαμβική θεά.
Μα το ταξίδι ήταν μακρύ κ' η χειμωνιά μας βρήκε!..
Οι φανταχτερές κι ανάλαφρες παντιέρες μουσκευτήκαν,
τα χρώματα ξεβάψανε και τ' άνθη εμαραθήκαν
και, κάπου από τους άξενους τους ουρανούς, το πλοίο
απόμεινε ακυβέρνητο στο κύμα τ' αφρισμένο

με το φτωχό μας Όνειρο στην πρύμνη πεθαμένο.


Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο     Κ.Γ.Καρυωτάκης

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους
Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε
Η ευτυχία μου σκέφτομαι
Θα’ ναι ζήτημα ύψους

Σύμβολα ζωής υπερτέρας
Ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιώμενα
Λευκές άκανθες ολόγυρα
σ’ ένα αμάλθειο κέρας

(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου
όνειρο ανάγλυφο, θα ρθω κοντά σου
κατακορύφως)

Οι ορίζοντες θα μ’ έχουν πνίξει
Σ’ όλα τα κλίματα, σ’ όλα τα πλάτη
Αγώνες για το ψωμί και το αλάτι
Έρωτες, πλύξη

Α! πρέπει τώρα να φορέσω
Το ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι
Έτσι με πλαίσιο γύρω το ταβάνι
Πολύ θ’ αρέσω

« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 20, 2007, 14:42:50 μμ από Kouzoulotetia »

Αποσυνδεδεμένος amfenster

  • Η Οπωσδήποτε Παράθυρο
  • General Moderator Γενικός Συντονιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 3854
  • Φύλο: Γυναίκα
  • On the Internet, nobody knows you 're a dog...
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #27 στις: Δεκέμβριος 22, 2007, 20:12:46 μμ »
Ήρθαν οι γιορτές. Ώρα να την κοπανήσω δηλαδή. Από τις απουσίες. Που κάθε χρόνο τις μετρώ και τις βγάζω περισσότερες. Λες και δεν τις σέρνουμε μαζί μας όπου πάμε. Λες και δεν αγαπούμε –πάντα- να  ε π ι σ τ ρ έ φ ο υ μ ε  σ’ αυτές. Λες και ξεχνάμε ποτέ το φόβο μήπως στο τέλος, μόνη μας συντροφιά θα είναι αυτές.

Μονόκλινο σύμπτωμα – Κική Δημουλά*

Απορούν κάθε φορά οι ξενοδόχοι
που ζητώ μονόκλινο δωμάτιο στην πρόσοψη.
Mε κοιτάζουν σαν ν' απαιτώ θάνατο με θέα.

Έβαλα ενέχυρο τη θάλασσα
κι είπα να κάνω φέτος διακοπές σε βουνό
μη και ξορκίσουν τα θροΐσματα τους δάσους
εκείνο το δαιμονισμένο σύνδρομο επιστροφής
που κυριεύει αυτοστιγμεί κάθε διαφυγή μου.
Αν μ' αγκαλιάσει σκέφτηκα ενός δέντρου
ο σάτυρος κορμός μπορεί και να ριζώσω.

Kαι στο βουνό τα ίδια.
Σαν να 'ταν σιδερένιο το δωμάτιο
κι ο καθαρός ανάλαφρος αέρας απέπνεε κλειδαριά.
Nα ξεκλειδώσω πάλευα με τα ηρεμιστικά μου
αλλά εκείνα ήτανε πιο άρρωστα από μένα.
Tα ίδια που έγιναν στην Πύλο
η ίδια άτακτος φυγή πρόπερσι από τη Σύρο
στην Kαλαμάτα πέρσι τρισχειρότερα
γεμάτο το τραίνο και θέλανε τα κλάματα
να πάμε πίσω στην Aθήνα με τα πόδια.
Tέτοια μανία καταδιώξεώς μου κυριεύει τους τόπους.

Nα μου λείπει η απουσία σου;
Δεν έρχεται μαζί μου την αφήνω σπίτι.
Όρος ρητός της αλλαγής να μην ακολουθήσει.

ʼπληστο που είσαι Aνεξήγητο.
Tόση διαφάνεια καταπάτησες για τη διασφάλισή σου
κι έκανες θέρετρό σου τώρα
αυτό το ανεξήγητο σύμπτωμα εχθρικό μου.
Nα επιστρέφω αμέσως. Mε λεωφορείο ταξί
αν πετύχω κανένα φεγγάρι που επιστρέφει κι εκείνο
στην πιάτσα του αδειανό.

Oλέθρια συνήθεια. Όχι τίποτ' άλλο
μα αν δεν μ' αρέσει να δούμε πώς θα επιστρέψω
από τον κάτω κόσμο σου Aνεξήγητο.

* ʼλλη φορά θα ασχοληθώ με τη μεγάλη αυτή κυρία. Που μου τη χαρακτήρισαν «Life Style ποιήτρια» κι έμεινε ο χαρακτηρισμός μετέωρος κι ανεξήγητος. Και δε ρώτησα κι εγώ από φόβο μην ακούσω λόγο κακό από κει που δεν το περιμένω και τρομάξω. Θα επανέλθω όμως. Και θα δοθούν και οι εξηγήσεις. Σίγουρα… :)
"Whenever people agree with me I always feel I must be wrong" Oscar Wilde

Αποσυνδεδεμένος mymood

  • παλαιος και πληρης ημερων και ονοματων
  • Φανατικός Ακτιβιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 572
  • Φύλο: Άντρας
  • Στα ξέφωτα μου μεσα, ποτέ δεν ειμαι μόνος
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #28 στις: Δεκέμβριος 22, 2007, 20:55:03 μμ »

* ʼλλη φορά θα ασχοληθώ με τη μεγάλη αυτή κυρία. Που μου τη χαρακτήρισαν «Life Style ποιήτρια» κι έμεινε ο χαρακτηρισμός μετέωρος κι ανεξήγητος. Και δε ρώτησα κι εγώ από φόβο μην ακούσω λόγο κακό από κει που δεν το περιμένω και τρομάξω. Θα επανέλθω όμως. Και θα δοθούν και οι εξηγήσεις. Σίγουρα… :)


 :rofl :rofl :rofl :rofl :rofl :rofl :rofl :rofl :rofl :rofl :rofl :rofl :rofl

life style = τροπος ζωης

In sociology, a lifestyle is the way a person lives. A lifestyle is a characteristic bundle of behaviors that makes sense to both others and oneself in a given time and place, including social relations, consumption, entertainment, and dress. The behaviors and practices within lifestyles are a mixture of habits, conventional ways of doing things, and reasoned actions. A lifestyle typically also reflects an individual's attitudes, values or worldview. Therefore, a lifestyle is a means of forging a sense of self and to create cultural symbols that resonate with personal identity. For example, "green lifestyle" means holding beliefs and engaging in activities that consume fewer resources and produce less harmful waste (i.e. a smaller carbon footprint), and deriving a sense of self from holding these beliefs and engaging in these activities.
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 22, 2007, 20:57:29 μμ από mymood »
"Κύριε, Των Δυνάμεων η Επίκληση, ελλοχεύει στην Εξάντληση." Γιωργος Μέρκας.

Αποσυνδεδεμένος mymood

  • παλαιος και πληρης ημερων και ονοματων
  • Φανατικός Ακτιβιστής
  • ****
  • Μηνύματα: 572
  • Φύλο: Άντρας
  • Στα ξέφωτα μου μεσα, ποτέ δεν ειμαι μόνος
    • Προφίλ
Απ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γνωστα και αγνωστα
« Απάντηση #29 στις: Δεκέμβριος 22, 2007, 21:04:43 μμ »
Απλα για την οποια συζητηση παραθετω την δημοσια αντιπαραθεση δυο κριτικων.
Η συνεχεια με καφε και κουλουρακια ;) ;D ;D ;D



Μαρία Τοπάλη
Οι δύο όψεις μιας δημοφιλούς ποίησης
Κική Δημουλά, Χλόη θερμοκηπίου, εκδ. Ίκαρος, 2005
Αναδημοσίευση από το Περιοδικό ΠΟΙΗΣΗ (τεύχος 26- Φθινόπωρο/ Χειμώνας 2005)

Έστρωνα ράγες κάρφωνα τονισμούς
Για νά 'ναι ασφαλής η κύλιση των στίχων
μάθε με, σε ικέτευα, πώς να στερεώνω επιβάτες
και συ μου απαντούσες αρκεί να τους εφεύρεις. Η μόνη στερεή
μέθοδος.1


Όταν καλείται κανείς να συζητήσει το τελευταίο έργο μιας καταξιωμένης φωνής με μακρά ήδη διαδρομή στα ποιη­τικά πράγματα, έρχεται φυσική η διάθε­ση για αναθεωρήσεις, απολογισμούς, συ­νοψίσεις. Κι ακόμα, μοιάζει αυτονόητο να αναφερθεί κανείς, όχι μόνο στο σύνολο του έργου της Δημουλά - στην αποτίμηση του οποίου θα ενταχθεί τελικά και η υπό συζήτηση Χλόη θερμοκηπίου -, αλλά και σε στοιχεία της μέχρι τώρα συζήτησης και κριτικής αυτού του έργου.
Με ευχαρίστηση αλλά και έχοντας α­ντιμετωπίσει αυξημένο βαθμό δυσκο­λίας, θα πέσω λοιπόν στην «παγίδα» ό­λων αυτών που διπλωματικά επιχειρώ να παρουσιάσω ως αναπόφευκτα. Ο περί τη Δημουλά λόγος, καταρχάς, είναι, με αφορμή και το τελευταίο βιβλίο της, του­λάχιστον διχασμένος. Η ποίησή της ευ­νοεί, νομίζω, δίχως να δικαιώνει απαραί­τητα, αυτή τη μεταχείρισή της, εκ μέρους της κριτικής. Σπεύδω να διευκρινίσω πως, μολονότι μια ποιήτρια που έχει ήδη δώσει πλούσιο έργο μας επιτρέπει να την κρίνουμε γενικεύοντας, τίποτε δεν προδικάζει πως η κρίση μας θα είναι ο­ριστική, εφόσον η δημιουργία βρίσκεται εν εξελίξει.
Η Χλόη θερμοκηπίου φέρει όλα τα προτερήματα του έργου της Δημουλά. Συ­νεπής στον δρόμο που η ίδια χάραξε, η ποιήτρια εξακολουθεί νά πραγματεύεται έναν - έγκλειστο σε σχέση με ότι αποκαλείται «δημόσιος χώρος» - γυναικείο κό­σμο και όσα διακρίνει από τις σχισμές και τις κλειδαρότρυπές του. Το πράττει δε αυτό, όπως και άλλες σύγχρονες Ελληνίδες ποιήτριες, με τρόπο που θα μπο­ρούσε να αποκληθεί και προ-φεμινιστικός. Δεν εγείρει, δηλαδή, κανένα «αίτη­μα», δεν επαναστατεί (ή, τουλάχιστον, η «επανάστασή» της συνίσταται στην πρά­ξη της γραφής καθ' εαυτήν), δεν θεματοποιεί - με μία ίσως εξαίρεση -2 ό,τι απο­καλείται «γυναικείο ζήτημα».
Η γραφή της, τώρα, διετέλεσε εκ των πραγμάτων απελευθερωτική, στον βαθμό που διέρρηξε τις συνήθειες του περίγυρου με την ιδιοτυπία της: μανιακή ενασχόλη­ση με τα «μικρά και καθημερινά», στο πλαίσιο της οποίας ξαφνιάζει η γερή δόση ενός αρθρωμένου κυνισμού, μιας δηλητη­ριώδους σκληρότητας - που μάλιστα βαί­νει αυξανόμενη με τον καιρό -, καλλιέρ­γεια του συγκεκριμένου και της ακρί­βειας, πειθαρχία της δομής. Πρόκειται, σε κάθε περίπτωση, γιά δραστικό αντίδο­το σε κυρίαρχες μεταπολεμικά τάσεις μεγαλοϊδεατισμών, βερμπαλισμών, άναρ­θρης και αφηρημένης γλυκερότητας, χα­λαρότητας ύφους και μορφής - όλα τους, άλλωστε, χαρακτηριστικά που μάλλον έ­διωξαν αναγνώστες από τα σπουδαστή­ρια της ποίησης. Ενώ ή Δημουλά - είναι κοινό το μυστικό - «έφερε αναγνώστες», ίσως μάλιστα κυρίως αναγνώστριες... Αλλά σ' αυτό θα έρθουμε πιο κάτω.
Η τελευταία συλλογή της δεν είναι βέ­βαια μονάχα συνεπές δειγματολόγιο των προσόντων της. Σφραγίζεται εξίσου από τις αδυναμίες της. Ούτε εδώ λοιπόν αποβάλλεται η περιγραφικότητα, η άσκηση ύφους, πάνω απ' όλα η μανιέρα. Η εκ­φραστική ιδιοτυπία δεν πειθαρχεί στην ωριμότητα μιας οικονομίας που θα ανα­δείκνυε σφριγηλό το βάρος των ποιημά­των. Δυνατές και πλήρεις στιχουργικές ενότητες κινδυνεύουν έτσι να πνιγούν σε συμφραζόμενα που πλατειάζουν και επα­ναλαμβάνονται. Θα τολμούσα μάλιστα να πω ότι κανένα ποίημα της Χλόης δεν κα­ταφέρνει νά σταθεί στο ύψος των καλύτε­ρων παλαιότερων ποιημάτων της Δημουλά.3 Κατά τη γνώμη μου, η Χλόη θερμο­κηπίου περιέχει άριστες ομάδες στίχων, όπως αυτή που επιγράφει το παρόν ση­μείωμα, αλλά και η ακόλουθη: «Αν δεν τρωθείς / που θα σε βρει η αγάπη ./ Το βέ­λος θα την οδηγήσει στην πληγή σου. / Για ποιον νομίζεις ξεκινάει από το μακρινό / το έρημο το αβέβαιο όνομα της; / Όχι για το αξέχαστο βλέμμα του τοξότη / στης έλξης το φαρμάκι βουτηγμένο. / Για να τραφεί απ' την πληγή σου ξεκινάει / η πεινασμένη ύπαρξή της».4. Κοσμείται ακόμη από δη­λητηριώδεις δόσεις αυτού του παράξενα «κακού» γυναικείου κυνισμού, που μου αρέσει στη Δημουλά: «Μάνα, λες νά εί­ναι / κληρονομική η πραγματικότης;»5 (σε ένα αμήχανο κατά τα άλλα ποίημα). Ξε­χωρίζει επίσης η χρήση μιας εικόνας δια­λογισμού στην κουζίνα της νοικοκυράς, με τη βοήθεια της οποίας παρασταίνεται το αλλόκοτο και η φρίκη των ορίων ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο: «σα να φούσκω­νε όπως το γάλα ένα όριο / ώρα χυνότανε απ' έξω / χωρίς ν' αδειάζει το κατσαρόλι / χωρίς να είναι στη φωτιά».6 Θα πρέπει, τέλος, να επισημανθεί και η οξυδερκής και αυτοσαρκαζόμενη προσχώρηση σε σύγχρονες περί γραφής απόψεις: «Φρίττεις κι ερμηνεύεις / πώς όλα είναι βγαλμέ­να / τάχα απ' της γραφής το άρρωστο μυα­λό. / Σε λιγοστεύει σε ταπεινώνει να παραδεχτείς / πώς ολ' αυτά τα ανίδεα που γράφουμε / γνωρίζουνε για μας περισσότε­ρα / και πιο αβυσσαλέα / άπ' όσα μισοξέρουν όσα ζήσαμε». Τα παραπάνω αποτε­λούν, κατά τη γνώμη μου, τα καλύτερα σημεία του έργου. Βασικό του μειονέκτη­μα, το γεγονός ότι τέτοια λαμπρά σημεία χάνονται στον κανόνα ενός προβλέψιμου μανιερισμού. Η Χλόη είναι, κατά τούτο, η συλλογή των κάμποσων καλών στίχων και ενοτήτων στίχων, όχι εκείνη του ενός ή περισσότερων εξαίρετων ποιημάτων.
Δυο λόγια τώρα για μερικά από τα όσα γράφονται για τη Δημουλά (θα πρό­σθετα: και λέγονται, καθώς η πιάτσα μας είναι τόσο μικρή ώστε να γίνονται καμιά φορά δυσδιάκριτα τα όρια...). Η ζντανοφικής προελεύσεως αιτίαση ότι η Δη­μουλά δεν ασχολείται με τα μεγάλα θέ­ματα και τα μεγάλα προβλήματα της ε­ποχής, αιτίαση που στρέφεται και ενα­ντίον της επαινετικής κριτικής (όταν η τελευταία ορθώς επισημαίνει ότι η ποίη­ση των κλειστών, ασφυκτικών εσωτερι­κών χώρων και τοπίων είναι σημείο των καιρών), θα πρέπει να μας απασχολήσει μονάχα ως φαρσοειδής επανάληψη μιας μαύρης ιστορίας. Ο Αναγνωστάκης, που μας έλειψε πρόσφατα, με χιούμορ και με πάθος (φαίνεται να λείπουν και τα δύο από τους «επίκουρους, μεταπράτες της Αριστεράς, δημοσιογράφους που δέχο­νται παραγγελίες»)7 φρόντισε ευτυχώς, μαζί με τους συνοδοιπόρους του, να κα­θαρίσει, και για λογαριασμό της Αρι­στεράς, ένα κομμάτι γηπέδου για να παί­ζουμε στο εξής ελεύθερα από φαντάσμα­τα αυτού του είδους.
Υπάρχει βεβαίως και η άλλη όψη της περί τη Δημουλά κριτικής: εκείνη του ε­παίνου δίχως όρια αλλά και δίχως επι­χειρήματα, που θα πει: δίχως περιεχόμε­νο. Πρόκειται για τον έπαινο-λογοδιάρροια, που ούτε την ανάγνωση προάγει ού­τε τον συγγραφέα βοηθά. Αν όμως η ποίηση οφείλει μία φορά να μην είναι φλύαρη και περιγραφική, η κριτική το οφείλει δέκα. Ωστόσο, η Δημουλά διαφο­ροποιείται και σ' αυτό. Ο χείμαρρος των επαίνων που δέχεται τελευταία η ποίησή της δεν υπόκειται στη γνωστή ελληνική συνθήκη, κατά την οποία οι φίλοι επαι­νούν τον φίλο, η παρέα τον κολλητό της κλπ. Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ποίηση σωστό μπεστ-σέλερ, που τα κατάφερε, μάλιστα, σχεδόν «από μόνη της» να διαδοθεί και να αγαπηθεί, κι η κριτική βεβαίως υποχρεωτικά ακολούθη­σε την επιτυχία λαχανιάζοντας.
Είναι λοιπόν το έργο της Δημουλά ο Χάρυ Πότερ της ελληνικής ποίησης; Κι αν ναι, οφείλει τότε η «σοβαρή» κριτική να ακολουθήσει τη στάση του πατριάρχη Harold Bloom απέναντι στην J. K. Row­ling και να την απαξιώσει; ʼραγε είναι αυτός ο λόγος που, όπως είχε παρατηρή­σει σε ανύποπτο χρόνο μια φίλη, η κρι­τική δεν ήξερε τι να κάνει με τη Δημουλά, καθώς η τελευταία την έφερε περίπου προ τετελεσμένων γεγονότων; ʼραγε εί­ναι κακό που, όπως παρατήρησε πρόσφα­τα μια άλλη φίλη, η Δημουλά μπορεί να αγαπηθεί από τις νοικοκυρές; Είναι αυ­τονόητα κακή η λογοτεχνία που διαβάζε­ται και από όσους δεν αγαπούν τη λογο­τεχνία; Είναι αυτονόητα κακή η ποίηση που αγαπιέται και από όσους δεν διαβά­ζουν ποίηση; Ή μήπως αποτελεί, αντί­θετα, πύλη, πρόσβαση, μπόλιασμα;
Θα διαλέξω αυτήν, την τελευταία εκ­δοχή, παραμένοντας άλλωστε λάτρις των ειδών μαζικής κουλτούρας (δεν είναι δα και «μαζική κουλτούρα» με την κλασική έννοια η Δημουλά!), πιστεύοντας πάντα στη ριζοσπαστική δύναμη του σπόρου που εκείνη φέρει μέσα της. Ας είμαστε ειλικρινείς: με όλες τις αδυναμίες της, η Δημουλά δεν είναι ούτε ποιητικό ʼρλεκιν ούτε ανάγνωσμα κλιμακτηρίου: είναι μια έξυπνη ποιήτρια και μια αληθινή δη­μιουργός. Διάλεξε βέβαια να κατοικήσει στην ευκολία και το δήθεν άνετο ύφος του ίδιου συρμού που στα ταπεινότερα βαγό­νια του φιλοξένησε άλλοτε μια Έλενα Ακρίτα (στο αξέχαστο «Κλαμπ των νέων» του παλιού Ταχυδρόμου) και στη συνέ­χεια την αείμνηστη (έντυπη και τηλεο­πτική) Μαλβίνα, ενώ στη διακεκριμένη θέση συνταξιδεύει η εθνικών προδιαγρα­φών Λίνα Νικολακοπούλου. Όλες τους γένους θηλυκού, καλλιέργησαν μια θεατρινίστικη παραδοξολογία στην έκφραση, ίσως ως δρόμο χειραφέτησης από αλλο­τινά καθεστώτα μιας, αναμφίβολα αρσε­νικής, ελιτίστικης σοβαροφάνειας. Όπως κάθε «εκδίκηση της γυφτιάς», για να θυμηθούμε το εμβληματικό μουσικό άλμπουμ της δεκαετίας του '80, το στυλ τους δεν άργησε να επικρατήσει, για να περάσει γρήγορα, μεταλλαγμένο πλέον και απελπιστικά ευτελισμένο, στα χέρια της πλέον χαμηλού επιπέδου δημοσιο­γραφίας και τηλεπαρουσίασης. Κι αν ο­λισθαίνει, ωστόσο, κάποτε η Δημουλά στον λαϊκισμό, «μιας χαμηλοτάβανης ε­σωτερικής πατριδογνωσίας»8 (με πονη­ριά προβλέπει πάντως την πιθανή επί­κριση και προσπαθεί να την προλάβει στο εναρκτήριο ποίημα της τελευταίας συλλογής της), οφείλει καλόπιστα η κρι­τική να της το επισημαίνει, να της θυμί­ζει τον καλύτερό της εαυτό. Στον στόχο τούτο εξαντλείται και η φιλοδοξία του παρόντος σημειώματος.




Κώστας Γεωργουσόπουλος
H αλεπού και τα σταφύλια
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 25 Φεβρουαρίου 2006


Αναφέρθηκα και πρόσφατα με άλλη ευκαιρία σ' αυτή τη θέση για τον φθόνο, το ζηλόφθονο πάθος που προκαλούν στους χαμερπείς, στους ποταπούς και τους συμπλεγματικούς η προκοπή, η δημοτικότητα και η διαρκής δημιουργική παρουσία κάποιων χαρισματικών ατόμων. Και αναφέρθηκα σε αποσπάσματα του Αισχυλικού «Αγαμέμνονος», για να δείξω πόσο βαθύρριζη είναι αυτή η θαμνώδης νανοειδής βλάστηση, αφού οι ρίζες της φτάνουν ως τις φλέβες των κάτω στρωμάτων όπου ρέουν χολή, φαρμάκι, ποτάσα και βιτριόλι
Γράφει λοιπόν ο Αισχύλος στους στίχους 830 και εξής. Μιλάει ο Αγαμέμνων: «Λίγους θα βρεις να το 'χουν φυσικό τους τον φίλο/ ν' αγαπάνε στην ευτυχία του με δίχως φθόνο. / Καταλαγιάζει στην καρδιά πικρό φαρμάκι/ και την αρρώστια βαραίνει πόνος διπλός. / Γιατί χώρια που τα δικά του βάσανα φορτώνεται, / βλέπει την προκοπή του γείτονα και μαραζώνει. / Τα γνώρισα, γι' αυτό μιλώ. Τους έμαθα καλά/ αυτούς που δείχνουν τη φιλία τους σε μένα, / τι ψεύτικοι καθρέφτες ήταν και ποιας σκιάς φαντάσματα./».
Σ' αυτά λίγο πιο κάτω (στίχος 939) η Κλυταιμνήστρα θα προσθέσει: «Τον άνθρωπο που δε φθονούν, μην τον ζηλεύεις.»!
Το σύμπτωμα μιας συνωμοσίας, που εκδηλώνεται με προγραφή και εκτελείται με καταιγισμούς συκοφαντιών, μικρονοϊκών και υστερικών εκρήξεων αλλά και φτηνού αγοραίου κουτσομπολιού. Αλλά γιατί πάμε μακριά. Τη μέρα που πέθανε ο μέγας Φώτος Πολίτης, ο μέτριος κριτικός και θαυμαστής τού Μουσολίνι Θεμιστοκλής Αθανασιάδης - Νόβας δήλωνε δημόσια: «Πέθανε το τέρας»! Αφού μια ζωή πάσχιζε να επιβάλει το ισχνό του ανάστημα, ενώ στην πνευματική αγορά κυριαρχούσε το κύρος της χαρισματικής προσωπικότητας του Πολίτη. Δυστυχώς το ίδιο συνέβη όταν πέθανε ο μέγιστος Δημήτρης Μητρόπουλος. Την ημέρα που η πνευματική ηγεσία του τόπου και η επίσημη πολιτεία τον κήδευαν σε δημόσια τελετή στο Ηρώδειο, ο συνθέτης Παύλος Πετρίδης έκανε μια ακόμη χειρότερη δήλωση.
Την ίδια συκοφαντική συνωμοσία, άλλοτε σιωπής άλλοτε απαξίωσης ακόμη και οικονομικής εγκατάλειψης, υπέστη ο Δημήτρης Ροντήρης. Και τη δική του μοίρα και τον κατατρεγμό υπονοούσε όταν μιλώντας στην Επίδαυρο στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Μητρόπουλου, φίλου και συνεργάτη του, απήγγελλε με δάκρυα στα μάτια τις στροφές από την «Ωδή εις Μάρκον Μπότσαρην» του Διονύσιου Σολωμού: «H Δόξα δεξιά συντροφεύει / τον άντρα που τρέχει με κόπους/ της Φήμης τους δύσβατους τόπους/ κι ο Φθόνος του στέκει ζερβιά / με μάτια, με χείλη πικρά./».
Εδώ και καιρό μια υπόγεια, ύπουλη, υποχθόνια συνωμοσία αναπτύσσεται εις βάρος της Κικής Δημουλά. Γνωρίζω καλά τους μηχανισμούς και τις τεχνικές των σκευωρών. Σαν τους ασπάλακες, τους τυφλοπόντικες, συναθροίζονται σε σπίτια, μαγειρεύουν το φαρμάκι τους με περίτεχνες συνταγές και προχωρούν σε προγραφές. Αλλά και σε δοξολογίες. Γιατί οι «παρέες» αυτές έχουν τους εκλεκτούς τους και τους αποδιοπομπαίους τράγους τους. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς πολύ παρατηρητικός για να αντιληφθεί πώς εκδηλώνεται η ομαδική επίθεση στον στόχο ή πώς ενορχηστρώνονται οι ύμνοι και τα ωσαννά. Ραδιόφωνα, κανάλια, εφημερίδες, περιοδικά μέσα σ' ένα μικρό χρονικό διάστημα πυροβολούν ή ραίνουν με ροδοπέταλα τον φαρμακό ή τον νυμφίο.
H Κική Δημουλά έχει διαπράξει ένα ασυγχώρητο, αχώνευτο έγκλημα. Έχει ταλέντο. Κι όσο ζούσε στη σκιά, βιοποριζόμενη τραπεζική υπάλληλος, σεμνή και διακριτική πλάι στον άξιο επίσης ποιητή σύντροφό της, ʼθω Δημουλά, όσο δεν τους ενοχλούσε τους αυτοθαυμαζόμενους και αυτοϊκανοποιούμενους νάνους της πνευματικής αγοράς, την ανέχονταν. Όταν το τάλαντό της έγινε εκκωφαντικό για τα αβροδίαιτα αυτάκια του πνευματικού όχλου, όταν καταξιώθηκε με κρατικά βραβεία και με την υπέρτατη τιμή να συγκαταλεχθεί στους Ακαδημαϊκούς, άρχισαν τα όργανα:
τανάλιες, φάλαγγες, μαστίγιο, κώνειο, βρόχος.
Έκανε πολλά εγκλήματα η Δημουλά. Έδωσε συνεντεύξεις για το έργο της!! Αλλά το έκανε, λέει, και σε λαϊκά περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας. Έσπασε την ομερτά τής κάστας, τον όρκο της πνευματικής μαφίας, ανοίχτηκε στο μεγάλο κοινό. Επισκέπτεται μορφωτικούς συλλόγους, συνομιλεί με μαθητές σε γεμάτα αμφιθέατρα, την τιμούν δημόσιοι οργανισμοί, αναζητούν την παρουσία και το έργο της επαγγελματικά σωματεία και συνδικαλιστικά όργανα. Λες και η ποιήτρια εκβιάζει όλους αυτούς, με πιστόλι ή οικονομικό εμπάργκο, αν δεν την προσκαλέσουν. Αλλά αυτό πληρώνει. Έχει ζήτηση, αισθάνονται την ανάγκη της παρουσίας της, της φωνής της άνθρωποι που αίφνης βρήκαν πως η ποίηση δεν είναι για τους λίγους, δεν είναι γκέτο, δεν είναι νεύρωση ή ψύχωση κάποιων σημαδεμένων ατόμων, αλλά άλας και άρτος και ύδωρ ζωής.
Όταν ο Μαγιακόφσκι κατέβαινε στα εργοστάσια, στα στρατόπεδα του Κόκκινου Στρατού, όταν έγραφε ποιητικά διαφημιστικά συνθήματα για να ενισχύσει, να προπαγανδίσει τις προλεταριακές κατακτήσεις, αυτό ήταν επαναστατική πράξη. Όταν ο Λόρκα με την «Μπαράγκα» του, τον τροχήλατο θίασό του, γυρνούσε την ισπανική επαρχία παίζοντας θέατρο, τραγουδώντας και απαγγέλλοντας ποίηση στους αγρότες, στους εργάτες και στους βοσκούς, αυτό ήταν μοντερνισμός. Όταν ο Ντάριο Φο έστηνε το πατάρι του στις λαϊκές αγορές της Ρώμης και του Μιλάνου και μαζί με τη Φράνκα Ράμε σατίριζε με ποιητικούς λίβελους το κεφάλαιο και την εξουσία, ήταν άξιος για το βραβείο Νόμπελ. Όταν ο Πισκάτορ και ο Μπρεχτ στην μεταπολεμική εξαθλιωμένη προχιτλερική Γερμανία της Ρόζας Λούξεμπουργκ ανέβαζαν στη σκηνή τους διαδηλωτές με τα πλακάτ τους κι όταν ο Μπρεχτ στο καμπαρέ του Βάλεντιν έπαιζε κλαρινέτο και σατίριζε το καθεστώς, αυτό ήταν αγκιτάτσια, προπαγάνδα. Όταν ο Σούτσος σκαρφάλωνε στον αυλόγυρο των ανακτόρων και σατίριζε τους Βαυαρούς για να βρεθεί στη φυλακή, όταν ο Σικελιανός απήγγειλε με τη στεντόρεια φωνή του διθυράμβους στα Εαμίτικα ακροατήρια στην Απελευθέρωση, όλα αυτά ήταν παρέμβαση της ποίησης στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Όταν η Δημουλά συνομιλεί με εφήβους και φανατικά παιδιά για γράμματα, όταν εξηγεί το ποιητικό της ήθος σε περιοδικά μαζικής κουλτούρας χωρίς να κολακεύει, να χαϊδεύει τον καταναλωτισμό, τον μαϊμουδισμό, την ξενοφοβία και τον λαϊκισμό, αυτό για τους σκευωρούς της είναι κοσμική δραστηριότητα. Αλλά η Δημουλά δεν ξημεροβραδιάζεται σε μπαρ. Σε κολωνακιώτικα καφενεία, σε σκυλάδικα. Πενθεί τον σύντροφό της, έχει παιδιά και εγγόνια και κάνει ποίηση μαγειρεύοντας.
Μίζερες, συμπλεγματικές κριτικές
Δεν θα μείνω στο πιο μίζερο, συμπλεγματικό τάχα κριτικό κείμενο στη «Νέα Εστία» του κυρίου N. Λάζαρη. Τον κατανοώ, σχεδόν τον συμπονώ, αλλά δεν συγχωρώ το ιστορικό έντυπο που μας γαλούχησε να χαρακτηρίζει λογοτεχνική κριτική αυτή τη δόση από όξος και χολή. Προσωπικά, έχω αγγίξει συχνά τα όρια της αυστηρότατης κριτικής αλλά δεν καταδέχτηκα ποτέ, το θεωρώ μικροπρέπεια αντιμετωπίζοντας ένα έργο να αναφερθώ σε προσωπικά κουσούρια, στη δημόσια ή ιδιωτική ζωή του δημιουργού. Όταν δέχτηκα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, απάντησα με λίβελο. Αλλά πότε και για ποιον η Δημουλά κατέφυγε σε χτυπήματα κάτω από τη ζώνη;
Αφήνω το σύμπτωμα Λάζαρης και πάω στο κριτικό νούμερο Μαρία Τοπάλη στο περιοδικό «Ποίηση». Δείτε τη στρατηγική της υπονόμευσης, του τύπου «κοίτα τι λένε, καλέ για τη Δημουλά που δεν είναι δα και για πέταμα»! Ιδού γραφή: «Είναι λοιπόν το έργο της Δημουλά ο Χάρι Πότερ της ελληνικής ποίησης; ʼραγε είναι κακό που η Δημουλά μπορεί να αγαπηθεί από τις νοικοκυρές; Είναι αυτονόητα κακή η λογοτεχνία που διαβάζεται και από όσους δεν αγαπούν τη λογοτεχνία... Με όλες τις αδυναμίες της, η Δημουλά δεν είναι ούτε ποιητικό ʼρλεκιν ούτε ανάγνωσμα κλιμακτηρίου. Διάλεξε βέβαια να κατοικήσει στην ευκολία και το δήθεν άνετο ύφος του ίδιου συρμού που στα ταπεινότερα βαγόνια του φιλοξένησε άλλοτε μια Έλενα ʼκρίτα και στη συνέχεια την αείμνηστη Μαλβίνα, ενώ στη διακεκριμένη θέση συνταξιδεύει η εθνικών προδιαγραφών Λίνα Νικολακοπούλου. Όλες τους γένους θηλυκού, καλλιέργησαν μια θεατρινίστικη παραδοξολογία στην έκφραση. Όπως κάθε "εκδίκηση της γυφτιάς", το στυλ τους δεν άργησε να επικρατήσει, για να περάσει γρήγορα μεταλλαγμένο πλέον και απελπιστικά ευτελισμένο στα χέρια της πλέον χαμηλού επιπέδου δημοσιογραφίας και τηλεπαρουσίασης!».
Εγώ τελείωσα, σας παραδίδω την κυρία Τοπάλη στα χέρια σας Έλενα, Λίνα, είδωλον της Μαλβίνας. Εσείς ξέρετε: Λάζαρης και Τοπάλη / δυο σφυρίχτρες με στραγάλι.
"Κύριε, Των Δυνάμεων η Επίκληση, ελλοχεύει στην Εξάντληση." Γιωργος Μέρκας.